Dit gedichtje dat ik hieronder zal plaatsen heb ik van een lieve vriendin Astrid gekregen , het verwoord haar leven na een ernstig ongeluk , meisje wees trots op wie en wat je nu bent alles in het leven heeft een reden hoe zwaar het soms ook mag zijn, veel troost vanwege mij en weet als ik kan helpen ondanks momenteel mijn zwakke gezondheid ik heb een luisterend oor en weet uit ervaring dat dit heel belangrijk is want hier in webloglandje staan er steeds velen klaar om te luisteren.
VAN ASTRID
Ik ben mezelf niet of al die jaren nooit geweest.
Gewoon de titel van een leuk liedje maar wel xe9xe9n die me aanspreekt want mezelf, wie is dat?
Ben ik nu mezelf of was ik dat vroeger?
Was ik nooit mezelf en ben ik dat nu?
Vragen waarop ik eigenlijk het antwoord niet snel kan vinden want wie was ik geweest als die vreselijke dag in oktober nooit zo vreselijk was geweest? Als die zonnige dag als zonnige dag was verlopen en er xe9xe9n zoals zo velen was geweest? Was die dag dan zelfs niet eens een herinnering geweest zoals hij die nu ook niet is?
Waren de veranderingen na die dag op een andere manier, in een andere vorm ook als storm over me heen geraasd?
Was ik, als het allemaal niet gebeurd was, niet zwakker geworden maar ook niet zoveel sterker? Zelfbewuster? Onderzoekender?
Was mijn leven toen gewoon altijd hetzelfde cirkeltje geweest of was die cirkel ooit doorbroken geweest zoals het toen gebroken is?
De cirkel van mijn leven is niet meer rond maar heeft een vreemde vorm met bogen en slingers maar waar de uiteinden elkaar toch altijd wel weer vinden, de eindjes van mijn leven vinden elkaar iedere keer weer….. zij het niet zuiver rond.
Maar wat is zuiver rond? Is zuiver rond een cirkel zonder beperkingen, zonder uitdagingen, zonder doorzettingskracht, zonder verdriet, zonder pure liefde en zonder steun?
Heeft het vervormen van die cirkel me niet heel veel geleerd? Heeft het me niet geleerd wie ‘echt’ van me houden, wie mijn ‘echte’ vrienden zijn? Hadden in die perfect ronde cirkel meer mensen van me gehouden, had ik meer vrienden gehad?
Heeft het me niet geleerd anders over het leven te denken? Heeft het me niet geleerd mijn beperkingen te doorbreken, kracht te halen uit bronnen die ik anders nooit aangeboord zou hebben?
Wie zou ik geweest zijn, wie zou ik geworden zijn? Zou ik evenveel begrip kunnen hebben voor een ander of zou het een beleefd, gemaakt begrip gebleven zijn?
Zou mijn hart bloeden om het leed van een ander, zou ik me daarin kunnen verplaatsen?
Die laatste vragen zijn de enigen waarop ik het antwoord weet, het antwoord dat kil en gevoelloos lijkt, het antwoord ‘nee’. Nee, ik zou me niet kunen verplaatsen in een ander zoals ik dat nu kan en zoals een ander zich niet in mij kan verplaatsen zoals zelfs de mensen die van me houden en het proberen zich niet in mij kunnen verplaatsen. Ik krijg het gedeeltelijk begrip voor iets waarvan een ander nooit het kleinste vermoeden zal kunnen hebben wat het betekent, nooit zullen ze meevaren in de wilde stormen van de bloedrode voor hen onbekende oceanen en nooit zullen ze mee genieten van de rust die af en toe neerdaalt over de diepe groene weides verbroken door ijzige koude rotspartijen van de haperende ziel. De eenzaamheid op de reizen die ik maak brengt soms rust, soms verdriet, soms vreugde en soms totale wanhoop, en dat…. dat weet ik wel.
Ben ik mezelf of ben ik dat nooit geweest? Was ik ooit mezelf en ben ik een ander geworden?
Wie ik ook was, wie ik ook ben. Ik ben mij, ik ben mezelf zoals ik ben zonder ooit te weten wie ik anders geweest zou zijn. Als mijn leven anders was verlopen dan zou ik nooit weten wie ik nu ben.
Een verwarrend verleden, een verwarrend heden maar een blanco toekomst waarin ik mischien ooit de antwoorden op al mijn vragen vind.
Je bent op Angeliques Web-Stekkie !